Balansverslag

Als ik mijn leesgedrag van de voorbije maanden moet evalueren, kan ik met zekerheid zeggen dat dit op verschillende vlakken geëvolueerd is. Eerst en vooral ben ik in aanraking gekomen met genres die ik anders nooit spontaan zou lezen, zoals Nobelprijswinnaars en Graphic Novels. Ook spraken verschillende boeken van ‘grote’ Vlaamse en Nederlandse auteurs me aan, die ik in de toekomst zou willen lezen.

Voorts heb ik de indruk dat ik op een andere manier ben beginnen lezen. Sinds ik de narratologische aspecten heb moeten studeren, merk ik dat ik tijdens het lezen deze onderdelen sneller kan herkennen en dus het verhaal gemakkelijker begrijp. Deze vlieger gaat uiteraard niet voor elk boek op, want er is ook heel wat literatuur die op het eerste zicht ondoorgrondelijk lijkt. Nochtans ben ik ervan overtuigd dat ik over voldoende bagage beschik om deze boeken te lezen (en zelfs te begrijpen). Ik stel dus vast dat ik gegroeid ben in mijn literaire competentie. Waar ik voordien schommelde tussen niveau vier en vijf, heeft er nu een verschuiving plaatsgevonden naar niveau zes, omdat ik nu in staat ben om “literatuur in een breed kader te plaatsen en mijn leeservaring en interpretatie met ‘experts’ kan uitwisselen” (Venstermans, 2013).

Als ik een voorkeur geven moet voor het boek dat ik het beste vond, dan zeg ik resoluut Liever de leugen van Jonas Boets, omdat het van begin tot einde zeer spannend en meeslepend was. Het meervoudig vertelperspectief en de verrassende plot maakten het boek zeer goed. Het is dan ook niet verwonderlijk dat het zo goed in de smaak valt bij jongeren en hiervoor door de Kinder- en Jeugdjury in 2012 bekroond werd. Het boek dat me daarentegen het minste kon boeien was Verder van Marc Legendre omdat dit té vernieuwend was. Bovendien ben ik ook niet helemaal thuis in de wereld van Graphic Novels en denk ik eerlijk gezegd dat ik dit genre in de toekomst niet zo gauw meer zal lezen. Ik hou veel meer van romans, zowel jeugd- als volwassenenromans. Als het kan liefst zo dik mogelijk, want dan voel ik me –zodra ik het boek uitgelezen heb – euforisch omdat ik weer zo’n klepper van een boek heb uitgelezen. De kathedraal van Ken Follet ligt o.a. nog in mijn boekenkast te wachten om gelezen te worden.

Mijn smaak omtrent de onderwerpen van de romans is toch nog hetzelfde gebleven als voordien. Nog steeds dragen historische verhalen mijn voorkeur weg, al staan thrillers en detectives ook in de top drie. Niet dat ik boeken dit niet binnen dit genre vallen slecht vind, maar ik zal minder snel lezen in tegenstelling tot de anderen. Ik kan me gewoon ontzettend goed inleven in historische verhalen: het bevat meestal veel waargebeurde feiten, aangevuld met een goede dosis fictie. Het doet me nadenken over de dingen die in het verleden gebeurd zijn en wekken ook verwondering op, iets wat ik bij sciencefiction totaal niet heb, omdat een ver-van-mijn-bed-show is en te surrealistisch is.

Ondanks dit alles heb ik dankzij dit portfolio veel nieuwe boeken en auteurs leren kennen. Maar niet alleen het portfolio heeft hiertoe bijgedragen. Ik mag zeker niet vergeten vermelden dat er door klasgenoten tijdens de lessen Nederlands boeken werden voorgesteld die mijn interesse hebben opgewekt. Zo heb ik o.a. Herman Koch, Dimitri Verhulst e.a. leren kennen. Mijn lijstje met te lezen boeken wordt er dus niet korter op. Gelukkig staat er binnenkort weer een zomervakantie voor de deur waarin ik naar hartenlust kan lezen. Heerlijk!